قول سعدی ست که با او سر انکار نداری

راز اندوه مرا از من آزرده چه پرسی

خون میفشان ز دلم گر سر آزار نداری

گل بی خار جهانی که ز نیکو سیرانی

ای سرانگشت من! این زلف سیه را ز چه پیچی؟

که در این حلقه زنجیر گرفتار نداری

دل بیمار زکف رفت و جز این نیست سزایت