ای سرانگشت من! این زلف سیه را ز چه پیچی؟

خون میفشان ز دلم گر سر آزار نداری

گل بی خار جهانی که ز نیکو سیرانی

قول سعدی ست که با او سر انکار نداری

که در این حلقه زنجیر گرفتار نداری

دل بیمار زکف رفت و جز این نیست سزایت

که طبیبی پی بهبودی ی بیمار نداری