آسمان در افق آمیخت به کوتاهی ی خاک

که من و درد مرا فرصت درمانی نیست

دانم ای پرتو خورشید، بتابی بر من

روزگاری که مرا گوشه ویرانی نیست

با من آمیختنت مشکل چندانی نیست

همچو مهتاب خزانم که به بزم شب من

جز گل ریخته و شاخه عریانی نیست