جز گل ریخته و شاخه عریانی نیست

آسمان در افق آمیخت به کوتاهی ی خاک

با من آمیختنت مشکل چندانی نیست

همچو مهتاب خزانم که به بزم شب من

ننگ بادت ز چنین دامن نیلی، ای کوه!

رو سفیدم که مرا همچو تو دامانی نیست

غم نیامد که به رخساره فشانم اشکی