رو سفیدم که مرا همچو تو دامانی نیست

همچو مهتاب خزانم که به بزم شب من

جز گل ریخته و شاخه عریانی نیست

ننگ بادت ز چنین دامن نیلی، ای کوه!

غم نیامد که به رخساره فشانم اشکی

گوهر از موج مجویید چو توفانی نیست

کشتزار از ستم باد پریشان شد و گفت