کشتزار از ستم باد پریشان شد و گفت

رو سفیدم که مرا همچو تو دامانی نیست

غم نیامد که به رخساره فشانم اشکی

گوهر از موج مجویید چو توفانی نیست

به پریشانی ی ما جمع پریشانی نیست

عشق یغماگر خود را به دل ما بفرست

خانه سوخته را حاجب و دربانی نیست