من دامن سیاه شبانگاهم

هرگز مرا به سوی تو راهی نیست

حاصل ز بیقراری و مشتاقی

غیر از نگاه گاه به گاهی نیست

تو شعله سحرگه خورشیدی

از من به غیر دود نخواهد ماند

خورشید من! به من ز چه خندیدی؟