باور نکند تا نکشد بر بدنم دست

چون شرم ز عریان شدنم در بر او بود

شد اخگر سوزنده و بر پیرهنم جست

تب دارم و شادم که اگر یار در اید

هر آه که در حسرتش از سینه برآمد

زندانی ی من بود که از بند تنم رست

این بی خبران در طلب مستی ی جامند