ای نرگس از ملامت چشمش چه دیده ای

هر چند رفته ای و دل از ما گسسته ای

پیوسته پیش چشم خیالم نشسته ای

کاینسان به بزم شاد چمن سر شکسته ای؟

با من مبند عهد که، چون پیچ های باغ

هر جا رسیده، رشته پیوند بسته ای