کاینسان به بزم شاد چمن سر شکسته ای؟

هر چند رفته ای و دل از ما گسسته ای

پیوسته پیش چشم خیالم نشسته ای

ای نرگس از ملامت چشمش چه دیده ای

با من مبند عهد که، چون پیچ های باغ

هر جا رسیده، رشته پیوند بسته ای

از من به سوی دشمن من راه جسته ای