که کهنه آینه یی پر ملال زنگارم

خداگواه من است ای شکسته مو! که هنوز

شکسته عهد تو را من عزیز می دارم

ولی میا! که تو در من نظر نخواهی کرد

نخواستم که درآیی شبی به کلبه من

ازین خوشم که درآیی دمی به پندارم

دلم گرفته تر از آسمان پر ابر است