ازین خوشم که درآیی دمی به پندارم

ولی میا! که تو در من نظر نخواهی کرد

که کهنه آینه یی پر ملال زنگارم

نخواستم که درآیی شبی به کلبه من

دلم گرفته تر از آسمان پر ابر است

سرشک گرم چو باران زدیده می بارم

گناه چشم تو می بینم ای سیه مژگان