دلم گرفته تر از آسمان پر ابر است

که کهنه آینه یی پر ملال زنگارم

نخواستم که درآیی شبی به کلبه من

ازین خوشم که درآیی دمی به پندارم

سرشک گرم چو باران زدیده می بارم

گناه چشم تو می بینم ای سیه مژگان

سیاه اگر شد و برگشته بختم و کارم