نسیم شوق تو چون گل به لرزه ام افکند

سرشک گرم چو باران زدیده می بارم

گناه چشم تو می بینم ای سیه مژگان

سیاه اگر شد و برگشته بختم و کارم

برابرت سر فرمان فرود می آرم

ولی چه سود؟ که بی التفات می گذری

هزار مرتبه گر سر به خاک بگذارم