در بزم نوش عاشقان، حیف است جام دل تهی

آوخ که رام من نشد، چونش کنم، چونش کنم؟

از دل چرا بیرون کنم، این غم که من دارم ازو؟

دل را، نسازد گر به غم، از سینه بیرونش کنم

گر باده شادی نشد، لبریز از خونش کنم

عاقل که منعم می کند، زین شیوه دیوانگی

گر گویمش وصفی ازو، ترسم که مجنونش کنم