من صبح کاذبم، ندرخشیده می روم

اشکی که پروریده به خون جگر مراست

آگه نشد ز آتش پنهان من کسی

حسرت به خودنمایی ی شمع و شرر مراست

بر چهره نابگاه ز پیری اثر مراست

چون ابر سرخ روی ز خورشید شامگاه

پاینده نیست چهره گلگون، اگر مراست