این چشم خونفشان مگرم آگهی دهد

بر چهره نابگاه ز پیری اثر مراست

چون ابر سرخ روی ز خورشید شامگاه

پاینده نیست چهره گلگون، اگر مراست

ورنه کجا زحال دل خود خبر مراست؟

سیمین! شباب رهگذری نغمه ساز بود

هر دم به گوش، زمزمه اش دورتر مراست