ورنه کجا زحال دل خود خبر مراست؟

چون ابر سرخ روی ز خورشید شامگاه

پاینده نیست چهره گلگون، اگر مراست

این چشم خونفشان مگرم آگهی دهد

سیمین! شباب رهگذری نغمه ساز بود

هر دم به گوش، زمزمه اش دورتر مراست