سیمین! شباب رهگذری نغمه ساز بود

پاینده نیست چهره گلگون، اگر مراست

این چشم خونفشان مگرم آگهی دهد

ورنه کجا زحال دل خود خبر مراست؟

هر دم به گوش، زمزمه اش دورتر مراست