آه از دمی که با لب او آشنا شدم

چشمش به من افتاد و به ناگاه خنده زد

من همچو گل ز خنده خورشید وا شدم

پر کرد جامی از می و شادان به لب نهاد

نوشید او مرا و درنگی نکرد و من

آمیختم به گرمی ی کام و گلوی او

مستی شدم، ز جان و تن او برآمدم