چون اختر سرشک تو در مستی تو کاش

تا آشنا شوم به لب باده خواه تو

خواهم - به رغم گوشه میخانه های شهر

آغوش خویش را کنم از غم، پناه تو

می ریختم به چهره هم رنگ ماه تو

روح مرا خدا همه از شام تیره ساخت

اما چرا نه تیرگی ی خوابگاه تو؟