می ریختم به چهره هم رنگ ماه تو

خواهم - به رغم گوشه میخانه های شهر

آغوش خویش را کنم از غم، پناه تو

چون اختر سرشک تو در مستی تو کاش

روح مرا خدا همه از شام تیره ساخت

اما چرا نه تیرگی ی خوابگاه تو؟

۰۰۰