اما چرا نه تیرگی ی خوابگاه تو؟

چون اختر سرشک تو در مستی تو کاش

می ریختم به چهره هم رنگ ماه تو

روح مرا خدا همه از شام تیره ساخت

۰۰۰

دردا که عاقبت نشستم به راه تو

چون مادر از نوازش و مهرم چه چاره هست