دردا که عاقبت نشستم به راه تو

روح مرا خدا همه از شام تیره ساخت

اما چرا نه تیرگی ی خوابگاه تو؟

۰۰۰

چون مادر از نوازش و مهرم چه چاره هست

با کودک نگاه چنین بی گناه تو؟

خورشید بهمنی تو و لطفت مدام نیست