فروغ عشق، چو مشعل، ز صد زبانی ی ماست

ز چشم خلق چه پوشم؟ که قصه های دراز

عیان به یک نگه خامش نهانی ی ماست

اگر چه هر غزلی همچو شعله ما را سوخت

اگر چه لاله ما شد ز خون دل سیراب

چه غم؟ که رونق باغی ز باغبانی ی ماست

به گور مهر، شبانگه، به خون سرخ شفق