وه، چه مقصد، که کس نجسته ورا

دوخته با سپیدی تاری چند

رفته ایام و، دیده من و تو

هم چنان سوی مقصدی نگران

زین تکاپو- نه ما و نی دگران

ما که بودیم؟- رهنوردی کور

در گذرگاه، راه گم کرده