دیر در دامنت آویختم ای عشق! چه سازم؟

به خدا شیفته هیچ سیه چشم نبودم

زنگ بالای سیاهی ست کبودی، که من اینک

نقش هر چشم سیه را ز دل خویش زدودم

به زمستان تو همچون گل یخ دیده گشودم

بوسه گمشده ام بود به لب های تو پنهان

که به دلخواه، شبی بر لب کس چهره نسودم