که غم سوختنش مایه آزار تو می شد

به تسلای تو می رفت سخن ها به زبانم

دل بیمار مرا بین که پرستار تو می شد

خوب شد! خوب شد ای شمع، که پروانه نداری

همچو خاتم به دهان می شدت انگشت ندامت

گر کسی، ای گهر پاک! خریدار تو می شد

تا به آغوش من از تابش خورشید گریزی