گر کسی، ای گهر پاک! خریدار تو می شد

خوب شد! خوب شد ای شمع، که پروانه نداری

که غم سوختنش مایه آزار تو می شد

همچو خاتم به دهان می شدت انگشت ندامت

تا به آغوش من از تابش خورشید گریزی

کاش یک روز، تنم سایه دیوار تو می شد

تا گشایی دل تنگش به سرانگشت نوازش