آمیخت به هم تا صف مژگان بلندش

نرگس ز چه بر سینه زد آن یار فسون کار؟

ترسم رسد از دیده بدخواه گزندش

شد آب، دل از حسرت و از دیده برون شد

در پرتو لبخند، رخش، وه، چه فریباست!

چون لاله که مهتاب بپیچد به پرندش

گر باد بیارامد و گر موج نخیزد