دامن از ما مکش، ای دوست! چو خورشید غروب

که بسی نغمه درین پرده ساز است هنوز

از من و صحبت من زود چنین دست مدار

که مرا قصه جانسوز، دراز است هنوز

که به دامان توام دست نیاز است هنوز

سرد مهری مکن، ای شمع فروزان امید!

بوسه ام آتش پرهیز گداز است هنوز