ز دیده کس و ناکس نهان نماند، دریغ!-

گلی دمید به صحرا و هم به صحرا مرد

دریغ و درد! مگر داستان عشقم بود

شکوفه یی که شبانگه شکفت و فردا مرد؟

چو آفتاب به گاه غروب، رسوا مرد