که خود از سنگ سیه بستر و بالین داری

دامن آلوده به خون تو شد، ای دل، غم نیست

که به بزم شب خود سفره رنگین داری

حالم، ای چشمه جوشنده! به شب می دانی

امشب، ای شمع، بسوز از غم و دردم که تو هم

با من سوخته جان الفت دیرین داری

آسمانا! ز ستم های تو خورشید گرفت