امشب، ای شمع، بسوز از غم و دردم که تو هم

که به بزم شب خود سفره رنگین داری

حالم، ای چشمه جوشنده! به شب می دانی

که خود از سنگ سیه بستر و بالین داری

با من سوخته جان الفت دیرین داری

آسمانا! ز ستم های تو خورشید گرفت

دامنت سبز! جگر گوشه خونین داری