کوه پا برجا نیم، سرگشته ام، آواره ام

بر جبین خاک، بی نام و نشان افتاده ام

روزگاری شمع بودم، سوختم، افروختم

غرق اشک خود، کنون چون ریسمان افتاده ام

پیش راه باد، چون ریگ روان اقتاده ام

شاخه سر درهمم، گر بر بلندی خفته ام

جفت خاک ره، چون نقش سایبان افتاده ام