هر سحر دیده ام چو می شد باز

سبزه یی داشت، لاله زاری داشت

آفتاب محبت گرمی

گل او را به ناز می پرورد

شاخه یی می دمید و گل می کرد

رفت چندی و حیف! دانستم

گل این باغ رنگ قهری داشت