گل این باغ رنگ قهری داشت

هر سحر دیده ام چو می شد باز

شاخه یی می دمید و گل می کرد

رفت چندی و حیف! دانستم

غنچه دلفریب زیبایش

عطر آمیخته به زهری داشت

سحری با دو چشم اشک آلود