غنچه دلفریب زیبایش

شاخه یی می دمید و گل می کرد

رفت چندی و حیف! دانستم

گل این باغ رنگ قهری داشت

عطر آمیخته به زهری داشت

سحری با دو چشم اشک آلود

همه را خشمگین ز بن کندم