انتقام از دل سنگ تو به گفتار گرفتم

بعد ازین ساخته ام با نی و چنگ و می و ساقی

بی تو من دامن این چار به ناچار گرفتم

لیک باور مکن ای دوست! که این راست نگفتم

من کجا یاد تو از خاطر سودازده راندم؟

یا کجا جز تو کسی یار وفادار گرفتم؟

تا رخت شمع فروزنده بزم دگران شد