بس فرش سبزه بافت بهار دلم کزو

تا ماجرا کنیم، زبانی نمانده است

آغوش گلشنیم که بعد از بهارها

در ما به جز دریغ خزانی نمانده است

در مهرگاه عمر نشانی نمانده است

بر توسن نسیم روانیم همچو عطر

تا باز ایستیم عنانی نمانده است