بر توسن نسیم روانیم همچو عطر

در ما به جز دریغ خزانی نمانده است

بس فرش سبزه بافت بهار دلم کزو

در مهرگاه عمر نشانی نمانده است

تا باز ایستیم عنانی نمانده است

سیمین! شراب شعر تو بس مست می کند؛

در ما به یک پیاله توانی نمانده است