دانه امید آخر، شد نهال بارآور

ورنه این چنین پرگل، تا سحر نمی مانم

لاله وار خورشیدی، در دلم شکوفا شد

صد بهار گرمی زا، سر زد از زمستانم

صد جوانه پیدا شد، از تلاش پنهانم

پرنیان مهتابم، در خموشی شب ها

همچو کوه پابرجا، سر بنه به دامانم