پرنیان مهتابم، در خموشی شب ها

صد بهار گرمی زا، سر زد از زمستانم

دانه امید آخر، شد نهال بارآور

صد جوانه پیدا شد، از تلاش پنهانم

همچو کوه پابرجا، سر بنه به دامانم

بوی یاسمن دارد، خوابگاه آغوشم

رنگ نسترن دارد، شانه های عریانم