گر پای مرا بسته، از راه وفا بسته

آن یار که چون پیچک، پیوند به ما بسته

بر شاخه ارزانم، صد بند بلا بسته

زین بند گریزانم، هر چند که می دانم

دریای روان بودم، یخ بستم و افسردم

دمسردی ی او ما را، این گونه چرا بسته،

سنگین نفسم از غم، در سینه فرومانده