از سرب مگر باری، بر دوش هوا بسته

دریای روان بودم، یخ بستم و افسردم

دمسردی ی او ما را، این گونه چرا بسته،

سنگین نفسم از غم، در سینه فرومانده

فریاد شبانگاهم، در ژرفی ی شب گم شد

یا مرغ فغان مرده یا گوش خدا بسته

شاید که کند روشن، شب های مرا آن کو