پیراهن بختم را، ترسم نتواند دوخت

یا مرغ فغان مرده یا گوش خدا بسته

شاید که کند روشن، شب های مرا آن کو

قندیل ثریا را، بر طاق فضا بسته

خورشید که صد سوزن، بر سر ز طلا بسته

چون عطر نهان ماندم، در غنچه نشکفته

رخ از همه سو پنهان، در از همه جا بسته