پیکر تبدار ما را بستر دیبا مباد!

چون گل رویا به گلزار عدم روییده ایم

منتی از هستی ی ما بر سر دنیا مباد!

می توان خفتن چو در کوی کسی همچون غبار

سایه ویرانه غم خلوت دلخواه ماست

کاخ مرمر گون شادی از تو باد از ما مباد!

ما و بانگ شب شکاف مرغک آواره یی