گوش ما را بهره از شور هزار آوا مباد!

سایه ویرانه غم خلوت دلخواه ماست

کاخ مرمر گون شادی از تو باد از ما مباد!

ما و بانگ شب شکاف مرغک آواره یی

غرق سرگردانی ی خویشیم چون گرداب ژرف

هیچمان اندیشه از آشفتن دریا مباد!

امشبی را کز می پندار، مست افتاده ایم