غرق سرگردانی ی خویشیم چون گرداب ژرف

کاخ مرمر گون شادی از تو باد از ما مباد!

ما و بانگ شب شکاف مرغک آواره یی

گوش ما را بهره از شور هزار آوا مباد!

هیچمان اندیشه از آشفتن دریا مباد!

امشبی را کز می پندار، مست افتاده ایم

با تو، سیمین، وحشت هشیاری فردا مباد!