هیچمان اندیشه از آشفتن دریا مباد!

ما و بانگ شب شکاف مرغک آواره یی

گوش ما را بهره از شور هزار آوا مباد!

غرق سرگردانی ی خویشیم چون گرداب ژرف

امشبی را کز می پندار، مست افتاده ایم

با تو، سیمین، وحشت هشیاری فردا مباد!